Sztuka polskiego renesansu (inaczej Odrodzenia) to okres "złotego wieku" (XVI w.) charakteryzujący się zwrotem ku antycznym ideałom piękna, harmonii, symetrii i proporcji, z dominującą architekturą (Kaplica Zygmuntowska, krużganki wawelskie), rozwojem malarstwa (freski, portret) i rzeźby. Wyróżniały ją loggie arkadowe, kaplice grobowe, motywy mitologiczne i religijne, a także nowa, humanistyczna koncepcja człowieka.