Historia Włoch A-Z

A

Jedna z najważniejszych dróg rzymskich, wciąż istniejąca

B

Gdzie kończy się powyższe, siedziba rządu przez sześć miesięcy

C

państwo utworzone przez Napoleona Bonaparte w północnych Włoszech w 1797 roku, będące krokiem w stronę późniejszych ruchów zjednoczeniowych.

D

Tytuł nadany przywódcy Wenecji

E

Wyspa, na którą zesłano Napoleona

F

Skrajnie prawicowa filozofia polityczna wyznawana przez Mussoliniego

G

Jeden z „ojców ojczyzny”, dowodził Czerwonymi Koszulami w podboju

H

Hrabia Luksemburga, margrabia Arlon, od 1308 do 1313 król niemiecki, od 1312 cesarz rzymski i król Włoch

I

Ruch polityczny i społeczny z przełomu XIX i XX wieku, którego celem było przyłączenie do zjednoczonych już Włoch terytoriów zamieszkanych przez ludność włoskojęzyczną, a pozostających pod władzą innych państw

J

Choć wiele osób uważa, że ​​było to imię Cezara,

K

Na przykład Victor Emmanuel lub Umberto

L

Ten lud germański rządził Włochami w latach 568–774 i dał nazwę

M

Wiele jego dzieł malarskich, rzeźbiarskich i architektonicznych zalicza się do

N

Grupa wikingów, która stopniowo podbijała południowe Włochy, począwszy od 999 r. n.e.

O

Forma teatru muzycznego, która powstała we Włoszech około 1600 roku

P

Rzymska świątynia poświęcona wszystkim bogom, obecnie kościół

Q

słynne pytanie zadane przez św. Piotra Chrystusowi podczas ucieczki z Rzymu w czasie prześladowań Nerona, tytuł powieści Henryka Sienkiewicza

R

Europejskie „odrodzenie” kulturowe, które rozpoczęte we Florencji pod koniec XIV wieku

S

Ostatnia dynastia królewska Włoch

T

Pierwsza stolica Włoch w latach 1861–1865, siedziba koncernu samochodowego Fiat

U

Ponad 1/3 populacji tego państwa Ameryki Południowej ma włoskie pochodzenie

V

Miasto, w którym urodził się Leonardo da Vinci

W

Południowa część Półwyspu Apenińskiego oraz większość Sycylii skolonizowanej przez Greków w VII/VI wieku p.n.e.

X

Tak starożytny Rzymianin zapisałby liczbę 33

Z

Uczeń Parmenidesa, należał do szkoły eleatów z Elei. Doskonalił sztukę prowadzenia sporów, którą rozumiał jako wykazywanie na drodze samego zestawiania pojęć prawdy własnej i cudzego fałszu, co w ówczesnych pojęciach było dialektyką.