Historia sztuki - definicje

Styl architektoniczny oraz styl w sztuce XII i XIII wieku, obecny m.in. w kompleksie świątyń Angkor Watt w Kambodży oraz w Tajlandii.

Kierunek w malarstwie II poł. XX wieku, bazujący na ostrych konturach, przechodzących między kolorowymi plamami, w jednej lub w kontrastowej tonacji. Obrazy często składały się z elementów geometrycznych.

Styl w hiszpańskiej architekturze i sztuce, który rozwinął się z połączenia elementów islamskich i chrześcijańskich (romańskich i gotyckich). Pojawił się w XII wieku i przetrwał do XVII wieku. Największy jego rozkwit nastąpił w okresie gotyku (XV–XVI w.). Jego cechy charakterystyczne to bogactwo dekoracji ornamentalnych wykonywanych w stiuku, drewnie i cegle, którymi pokrywano płaszczyzny tak, by ściany przypominały haftowane lub tkane draperie

Technika malarska przedstawiania rzeczywistości takimi środkami, które akcentują relacje przestrzenne między ukazywanymi przedmiotami i podkreślają ich trójwymiarowość, stwarzając złudzenie rzeczywistości.

Kierunek malarski, który wykształcił się i zdominował polską sztukę w drugiej dekadzie dwudziestolecia międzywojennego. Podstawowe założenia koloryzmu zostały ukształtowane pod wpływem francuskich postimpresjonistów (głównie Cézanne’a i Bonnarda), czemu towarzyszyły inspiracje barokowym malarstwem weneckim.

Kierunek w dwudziestowiecznym malarstwie amerykańskim nawiązujący do kubizmu i futuryzmu, znany również jako realizm kubistyczny. Do jego najważniejszych przedstawicieli zaliczani są Charles Demuth, Elsie Driggs, Georgia O’Keeffe i fotograf Charles Sheeler.

Kierunek w sztuce rozwinął się na dobre na początku XX w. w Niemczech, ale korzeniami sięga do eksperymentów artystycznych wielkich twórców schyłku XIX w.: Edwarda Muncha, Jamesa Ensora i Paula Gauguina, których można określić jako prekursorów tego kierunku.

Neoimpresjonistyczna technika kształtowania formy obrazu, polegająca na budowaniu kompozycji obrazu poprzez zapełnianie gęsto rozmieszczonymi, różnobarwnymi punktami i kreskami kładzionymi na płótno czubkiem pędzla. Te punkty i kreski, oglądane z odpowiedniego, uzależnionego od ich wielkości oddalenia, zlewają się w jedno, tworząc obraz. Przyjmuje się, że twórcą był Georges Seurat.

Kierunek w sztuce (głównie malarstwie i rzeźbiarstwie) polegający na ukazywaniu przedmiotów, zwierząt i ludzi w ich realnych kształtach, traktujący świat zewnętrzny jako punkt odniesienia dla postaci, symbolu lub podobieństwa.

Kierunek w malarstwie francuskim początku XX wieku, charakteryzujący się bardzo żywą i oderwaną od rzeczywistości kolorystyką dzieł.

Grupa artystyczna, działająca we Francji w latach 1888–1899, stworzona przez Paula Sérusiera i Maurice'a Denisa. Ich malarstwo charakteryzuje zazwyczaj głęboki koloryt, płaskość plamy barwnej, wyraźny kontur, dekoracyjność oraz inspiracje sztuką japońską.

Kierunek w schyłkowym okresie architektury późnego gotyku, nazywany płomienistym.

Kierunek w sztuce francuskiej przełomu lat 60. i 70. XX wieku. Kierunek ten, pośród paru innych opierał się na narastającym od końca lat 50. znużeniu dominacją abstrakcji.

Efemeryczny kierunek awangardowy, pierwszy kierunek artystyczny o rosyjskich początkach oparty na realizacji założeń programowych. Powołany do życia około 1911r. przez Michaiła Łarionowa we współpracy z jego żoną Natalią Gonczarową. Nazwa kierunku pochodzi od słowa „promień”, śledzenie odblasków i promieni świetlnych było inspiracją malarza.

Nurt artystyczny, który był reakcją na kryzys duchowy XX wieku, próba odnowienia mistycyzmu i powrót do tego, co prymitywne i pierwotne. Odrzucał naturalizm i realizm, a stawiał na emocje artysty, który miał prawo uznawać nadrzędność prawdy w stosunku do estetyki i wynikające stąd operowanie brzydotą, deformacją, groteską, zniekształceniem, kontrastem, grozą i niesamowitością.

Jedna z nauk pomocniczych historii, zajmuje się badaniem rozwoju i znaczenia oraz zasadami kształtowania się herbów

Kierunek w sztuce powstały w 1917 roku we Francji przez Guillaume Apollinaire. Początkowo występujący wyłącznie w literaturze, później w sztukach plastycznych, filmie i teatrze. W malarstwie założeniem było „wyrażanie wizualne percepcji wewnętrznej”. Artyści starali się wykreować obrazy burzące logiczny porządek rzeczywistości.

Polski, awangardowy ruch literacko-artystyczny rozwijający się w latach 1917–1922, czerpiący inspirację z dokonań kubizmu, ekspresjonizmu i futuryzmu oraz sztuki ludowej; był jedną z dwóch, obok unizmu, oryginalnie polskich formacji awangardowych. Łączyło ich zainteresowanie zagadnieniem formy, której przypisywali nadrzędną rolę. Sprzeciwili się naturalizmowi.

Kierunek w sztuce abstrakcyjnej stworzony przez rosyjskiego malarza polskiego pochodzenia Kazimierza Malewicza w 1915 roku. Zakładał całkowite oderwanie sztuki od rzeczywistości, dążenie do maksymalnego uproszczenia form, a przede wszystkim do zerwania z narracją i przedmiotowością w sztuce.

Awangardowy kierunek sztuk plastycznych powstały w Anglii na początku XX wieku, równoległy do kubizmu i włoskiego futuryzmu. Był odpowiedzią na tradycje akademickie i impresjonizm, stanowił specyficznie angielski przyczynek do modernizmu.

Styl w sztuce: architekturze, malarstwie, grafice oraz w architekturze wnętrz, rozpowszechniony w latach 1919–1939. Charakteryzował się klasycyzującym zgeometryzowaniem i dążeniem do syntetycznego ujmowania form, poszukiwaniem piękna w funkcji przedmiotu użytkowego i jasności przekazu w grafice czy malarstwie.

Rodzaj malarstwa, popularnego głównie wśród malarzy niderlandzkich. Obrazy były przeznaczone do dekorowania pomieszczeń najczęściej prywatnych, bogatych arystokratów lub elitarnej zamożnej grupy mieszczan. Przedstawicielem tego rodzaju malarstwa był m.in. Rubens, który jako pierwszy zerwał z malarstwem portretowym.

Neoklasycystyczny styl architektoniczny, typowy dla XIX-wiecznego południa Stanów Zjednoczonych. Tworzył oraz kształtował się od powstania USA i rewolucji amerykańskiej aż do wybuchu wojny secesyjnej. W tym stylu najczęściej budowano domy należące do bogatych plantatorów.

Kierunek w sztuce współczesnej, którego twórcą jest Piotr Szmitke. Doktryna, sformułowana na przełomie lat 80. i 90., okazała się proroczą, zapowiadając zagrożenia związane z wirtualizacją świata. Jej twórca produkuje symulacje świata realnego, gdyż tylko ramy fikcji pozwalają nam doświadczać prawdy.

Kierunek w sztuce francuskiej lat czterdziestych i pięćdziesiątych XX wieku. Nazwa pochodzi do francuskiego wyrazu, który oznacza ,,nędzny". We Francji, wychodzącej z powojennego ubóstwa, sztuka przedstawiająca nędzę i nieszczęście miała epatować zamożnych widzów.

Ruch artystyczny powstały w 1960 roku we Francji, analogiczny do amerykańskiego neodadaizmu. Pomysłodawcą i teoretykiem grupy był francuski krytyk Pierre Restany. Głównym założeniem ruchu było eksponowanie fragmentów rzeczywistości, które miały wprost oddziaływać na emocje widza, a nie poprzez pryzmat wyobraźni artysty.

Termin z zakresu historii sztuki, odnoszący się do europejskiego malarstwa lat 50. XX w., równoległego wobec amerykańskiego abstrakcyjnego ekspresjonizmu i charakteryzującego się dążeniem do swobodnej ekspresji poprzez stosowanie barwnych plam, linii itp. Odmiana tego kierunku to m.in taszyzm

Zapoczątkowana w starożytnej Grecji sztuka interpretacji tekstów literackich.

Międzynarodowy ruch artystyczno-literacki w sztuce powstały około 1915 roku w Europie i USA , którego głównymi hasłami były dowolność wyrazu artystycznego, zerwanie z wszelką tradycją i swoboda twórcza odrzucająca istniejące kanony. Jego członkowie, będący świadkami I wojny światowej, w poczuciu rozpadu cywilizacji negowali powszechnie przyjęte ideały estetyczne i wartości.