| Hint | Odpowiedź | % Poprawnych |
|---|---|---|
| zwrot do adresata | apostrofa | 70%
|
| rozbudowana apostrofa otwierająca utwór literacki (zazwyczaj poemat epicki), w której zwykle autor zwraca się do muzy, bóstwa lub duchowego patrona z prośbą o natchnienie, pomoc w tworzeniu dzieła. | inwokacja | 48%
|
| niesamodzielny wyraz lub morfem, nadający wypowiedzeniom zabarwienie znaczeniowe lub uczuciowe. | partykuła | 42%
|
| wprowadzenie do literatury brzydoty, w celu wywołania szoku u odbiorcy, często przeradza się w kult brzydoty | turpizm | 42%
|
| forma literacka lub literacko-naukowa, prezentująca punkt widzenia autora. Może poruszać tematykę filozoficzną, społeczną lub artystyczną, być formą krytyki literackiej, manifestu politycznego, filozoficznego lub też dotyczyć innych refleksji autora. | esej | 39%
|
| celowe powtórzenie tego samego słowa lub zwrotu na początku kolejnych segmentów wypowiedzi. | anafora | 36%
|
| stały motyw, temat utrwalony w literaturze,element jakiejś kultury, podstawa rozumowania, ogólnie przyjęty sąd | topos | 33%
|
| sztuka budowania artystycznej, perswazyjnej wypowiedzi, wygłaszanie mów. | retoryka | 30%
|
| ednoznaczny obraz plastyczny lub słowny przedstawiający pojęcie, ideę, myśl lub wydarzenie przy pomocy obrazu o charakterze przenośnym lub symbolicznym, np. poprzez personifikację | alegoria | 24%
|
| wyraz, wyrażenie lub forma składni – stosowane wyłącznie w języku potocznym | kolokwializm | 24%
|
| potocznie lub żartobliwie masło maślane | pleonazm | 21%
|
| awiązanie do czegoś, kogoś; przywołanie nie wprost danej sprawy, z reguły łatwe do rozszyfrowania przez odbiorcę wypowiedzi | aluzja | 18%
|
| patologiczny przymus pisania utworów literackich. Określenie o wydźwięku pejoratywnym. W większości wypadków pojęcie to dotyczy natręctwa pisarskiego występującego u osób, o których sądzi się, że nie mają odpowiedniego talentu. | grafomania | 18%
|
| środek ekspresji językowej wzmacniający emocjonalność, obrazowość języka, polegający na stosowaniu ozdobnych zwrotów lub wyrażeń. | figura retoryczna | 12%
|
| figura stylistyczna; polega na uszeregowaniu słów lub sformułowań według tego, jak się nasila lub słabnie ich intensywność | gradacja | 12%
|
| powtórzenie jednakowych samogłosek w wyrazach zajmujących ustaloną pozycję w obrębie wersu lub zdania. Nazywany rymem niepełnym, wykształcił się w liryce europejskiej przed rymem | asonans | 9%
|
| chwyt retoryczny w formie pytania, które wymaga od słuchacza jednoznacznej odpowiedzi: tak lub nie. Może ono stawiać oponenta dyskusji w niekorzystnej sytuacji, może też wymuszać na nim deklaracje poglądów, których wcale nie wyznaje. Erotema jest jednym ze sposobów manipulowania odbiorcą. | erotema | 9%
|
| figura stylistyczna polegająca na użyciu tych samych lub podobnie brzmiących wyrazów celem uzyskania odmiennych znaczeń, nastrojów i funkcji. Bywa stosowana dla osiągnięcia efektów dramatycznych lub żartobliwych. | gra słów | 9%
|
| niepotrzebny spór o słowa zamiast o istotę problemu | logomachia | 9%
|
| zasada twórczego naśladownictwa natury bądź dzieł mistrzów, którym udało się tę naturę odtworzyć. | mimmesis | 9%
|
| jedna z kategorii estetycznych, polegająca na wzniosłym, monumentalnym i emocjonalnym charakterze | pathos | 9%
|
| opuszczenie elementu zdania oczywistego ze względu na kontekst wypowiedzi | wyrzutnia | 6%
|